Muling umingay sa social media ang tinaguriang “crying nepo boy who cried solar” matapos maglabas ng panibagong post na puno ng performative politics at fear-based messaging, habang ipinipilit na ang bansa umano ay papasok na sa isang “de facto martial law” scenario.

Sa halip na magbigay ng malinaw na paliwanag sa mga isyung kinakaharap ng kanyang solar ventures, mas pinili ni “Boy Panic” ang sunod-sunod na public denials at emotional framing. Sa political reality, ang ganitong kilos ay kadalasang indikasyon ng pressure, hindi ng confidence.

Kung totoo ang kanyang sinasabi na wala siyang dapat ipaliwanag, hindi sana kailangan ng ganitong klase ng online tantrums na puro depensa at diversion ang laman. Gayunman, nananatiling epektibo ang ganitong taktika sa ilang sektor ng publiko na mabilis kumagat sa fear-mongering.

Isa sa paulit-ulit niyang punto ay wala raw siyang natanggap na kahit piso mula sa gobyerno. Ngunit sa usapin ng political economy, hindi cash transfers ang sentro ng kontrobersiya. Ang tunay na tanong ay kung paano nagiging yaman ang impluwensiya.

Ang kapital ng kanyang solar business ay malinaw na nakaangkla sa pamilya, lalo na sa kanyang ama na may kakayahang maglabas ng daang milyong puhunan. Sa ganitong setup, pumapasok ang usapin ng nepotism, kung saan ang access, hindi talento, ang nagiging puhunan.

Mas mahalaga pa rito ang papel ng political leverage. Ang impluwensiya ng isang magulang sa gobyerno ay hindi lamang simboliko. Ito ay nagiging instrumento para sa mabilis na approvals, regulatory favors, at preferential treatment. Sa ekonomiya, ang mga prangkisa, kontrata, at market access na nakukuha sa ganitong paraan ay may katumbas na halagang umaabot sa bilyon.

Sa energy sector, ang pagkakaroon ng grid access, permits, at guaranteed market positions ay mas mahalaga kaysa mismong cash. Ito ang uri ng privilege na pinaghahandaan at pinaglalabanan ng malalaking players sa loob ng maraming taon, hindi sa loob lamang ng iilang political cycles.

Habang umiinit ang isyu, mas lalo pang naging agresibo ang depensa matapos lumabas ang usapin ng posibleng ₱24 billion na liability ng kanyang solar operations. Sa halip na linawin ang technical at financial implications, ang naging sentro ng mensahe ay pagdeklara ng lahat bilang misinformation, isang taktika na mas nagpapakita ng panic kaysa ng transparency.

Kasabay nito, lumitaw rin ang paggamit ng legal pressure at online narratives bilang pangtabon sa mas malalalim na tanong sa negosyo at pulitika. Sa ganitong mga sitwasyon, ang atensyon ng publiko ay inililihis mula sa accounting, compliance, at responsibility patungo sa drama at personalidad.