Sa unang araw ng confirmation of charges hearing ni Rodrigo Duterte sa ICC, agad tumatak ang estilo ng depensa ni Atty. Nicholas Kaufman. Instead na direktang harapin ang bigat ng mga alegasyon, halos lahat ang sinisi, maliban sa mismong isyu ng killings.

Imbes na pagtuunan ng pansin ang ebidensiya at testimonya, pinili ni Kaufman na i-frame si Duterte bilang biktima ng kanyang sariling estilo at pananalita. Ayon sa kanya, kaya raw marami ang galit kay Duterte ay dahil sa kanyang gutter language at pagiging “gung-ho.” Aniya, nagsalita si Duterte sa “tough tongue of the street” at hindi sa wika ng international diplomacy.

Sa madaling salita, ang problema raw ay tono at personality. Hindi ang patayan.

Pero hindi doon natapos ang narrative. Sa argumento ni Kaufman, parang isang malawak na sabwatan ang dahilan kung bakit nasa The Hague ang dating pangulo. Nabanggit ang globalists, ang media at ang billionaire owners nito, mga reporters at ang kanilang “salacious” stories, ang mga mambabasa, ang CHR, civil society groups, American liberals, at iba pa.

Sa framing na ito, si Duterte ang lumalabas na kawawang biktima ng isang coordinated attack.

Pero dito pumapasok ang mas seryosong tanong. Sino ba talaga ang kinakausap ni Kaufman? Ang ICC judges ba, o ang DDS base?

Ang mga hukom sa ICC ay sanay sa ebidensiya, chain of command analysis, patterns of conduct, at testimonya ng mga biktima. Hindi sila political audience. Hindi sila voters. Ang tinitingnan nila ay kung may sapat na basehan para ituloy sa full trial ang kaso.

Kung ganoon, bakit parang mas political ang tono kaysa legal? Bakit mas nakatuon sa media bias at global conspiracies kaysa sa paghimay ng prosecution evidence?

Kung ang tunay na layunin ay protektahan ang interes ni Duterte, mas epektibo sana ang isang mas maingat at mas evidence-based na depensa. Lalo na sa harap ng seryosong alegasyon ng extrajudicial killings. Ang pagiging dismissive sa media reports at civil society concerns ay maaaring hindi tumimo sa isang international court na nakasentro sa facts at accountability.

At dito lumalakas ang isang controversial na observation. Whether intentional or not, ang ganitong klaseng argumento ay parang hindi para pigilan ang trial, kundi para itulak ito.

Dahil kung gusto mong ma-dismiss ang kaso, kailangan mong kumbinsihin ang mga hukom. Hindi ang online supporters.

Sa takbo ng depensa ngayon, mas lalong nagmumukhang posible ang full blown ICC trial. Hindi pa ito hatol. Pero kung pagbabasehan ang unang araw ng argumento, mukhang hindi nabawasan ang bigat ng kaso. Sa halip, lalo pa itong tumindi.

Kaya, thank you so much, Nicholas Kaufman. ‘